مقدمه: بیماری دیابت ملیتوس یکی از شایع ترین بیماری ها و مهم ترین علل مرگ و میر در جهان به شمار می رود. این بیماری با عوارض متعددی همراه است. یکی از عوارض شایع این بیماری، که اغلب ناتوان کننده می باشد، زخم پای دیابت است؛ این عارضه، در موارد شدید می تواند به قطع عضو بیانجامد. درمان های مختلفی، از جمله درمان های موضعی، برای تسریع در بهبود زخم پای دیابت به کار برده شده است. هدف از انجام این مطالعه، بررسی درمان استاندارد و تاثیر اولیه درمان در این بیماری بود.روش ها: این مطالعه به صورت توصیفی بر روی بیماران مبتلا به زخم پای دیابت انجام شد. بیماران پس از ارایه رضایت نامه و تکمیل پرونده، وارد مطالعه شده، تحت درمان استاندارد که شامل آموزش به بیمار، کنترل قندخون، استفاده از آنتی بیوتیک مناسب در صورت لزوم، برداشتن فشار از روی پا یا ارجاع به متخصص اورتوپدی، استفاده از کفش مناسب و دبریدمان به صورت هفتگی بود، قرار گرفتند.یافته ها: در این مطالعه، 56 بیمار مبتلا به زخم پای دیابت با میانگین سنی 59.46±12.66 سال تحت برررسی قرار گرفتند. 62 درصد از بیماران بعد از میانگین زمانی 4.73±2.70 هفته بهبود یافتند و مساحت زخم و میزان عفونت در آنان نیز به طور معنی داری کاهش یافت (P<0.05).نتیجه گیری: میزان تاثیر بالا و بدون عوارض درمان استاندارد بر روی زخم پای بیماران مبتلا به دیابت، بر اهمیت این نوع درمان تاکید دارد. به کار گیری این رویکرد که دربر گیرنده استراتژی های مختلف درمانی به طور توام، بر اساس پاتوفیزیولوژی بیماری است، در درمان عارضه تاثیر به سزایی خواهد داشت.

سابقه و هدف: بیماران دیابتی در طول حیات خویش مبتلا به زخم پای عفونی می شوند که علاوه بر تحمیل هزینه بسیار بالا احتمال بروز عوارضی نظیر قطع اندام تحتانی و متعاقبا مشکلات روحی و حرکتی فراوان و اختلال در کیفیت زندگی پیش می آید. این مطالعه با هدف تعیین نمای باکترویولوژیک در زخم پای مبتلایان به دیابت انجام گرفت.روش کار: در این بررسی توصیفی مقطعی تمام بیماران با زخم پای دیابتی پیشرفته که دارای بافت های تخریب شده و یا ترشحات فراوان بوده در طی 2 سال (84-83) در بخش عفونی بیمارستان رازی اهواز بستری شده بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند، نمونه بافت و ترشحات از بافت عمقی زخم تهیه و روی محیط کشت هوازی و بیهوازی منتقل گردید.یافته ها: از 32 بیمار 6 نفر (28%) کشت منفی و بقیه کشت مثبت پلی میکروبیال داشتند. میکروب های جدا شده به ترتیب شیوع شامل استافیلوکوکوس ارئوس، استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس، E.coli، دیفتروئید، انتروباکتر، پروتئوس ولگاریس، کلبسیلا، سیترو باکتر، مورگانلا، پروتوس میرابیلیس، سودوموناس ائروژینوزاو مخمر بود. اکثریت میکروب های بدست آمده به اکثریت آنتی بیوتیک های رایج مقاوم بودند.نتیجه گیری: نتایج بدست آمده در این مطالعه با مطالعاتی که در سایر نقاط جهان انجام شده مطابقت دارد و میکروارگانیسم های مسوول در عفونت پای دیابتیک مخلوطی از کوکسی های گرم مثبت و باسیل های گرم منفی هوازی و بیهوازی می باشند که به اکثر دیسک های آنتی بیوتیکی استفاده شده مقاوم می باشند.

دیابت به عنوان یکی از بیماری های غیر واگیر سهم زیادی از هزینه، زمان و نیروی انسانی سیستم های بهداشتی را به خود اختصاص داده است. اکنون به دلیل تغییر در شیوه زندگی، فرایند صنعتی شدن و افزایش طول عمر بیماران، بروز دیابت و عوارض و مشکلات آن بیش از پیش رخ می نماید و در این میان پای دیابتی یکی از عوارض مهم دیابت محسوب می شود. پرستاران در واقع مراقبین بهداشتی در پیشگیری و تشخیص به هنگام دیابت و عوارض آن هستند از آن جمله می توان به نقش آنان در مراقبت از سلامت، بهداشت، آموزش جامعه، مدیریت سیستم بهداشتی، مراقبت از بیماران و ارتقای کیفیت زندگی اشاره نمود. پرستاران در بعد آموزش وظیفه خطیر پیشگیری از ابتلا به پای دیابتی، نحوه مراقبت از پا و جلوگیری از آسیب به آن را بر عهده دارند. در بعد مراقبت، تشخیص زود هنگام هر نوع تغییر در پوست و حس پا، مراقبت موثر و استفاده از پانسمان ها و تکنولوژی نوین را عهده دار هستند. در حیطه بازتوانی، کمک به تحرک بیمار مبتلا به زخم پا و بیمارانی که پای خود را در اثر این عارضه از دست داده اند، از وظایف پرستار دیابت است. لذا ضروری است پرستاران به صورت تخصصی آموزش های لازم را دریافت نموده و همیشه سعی در به روز کردن دانش خود داشته باشند تا بتوانند با استفاده از آخرین دستورالعمل های مراقبت از پای دیابتی به ارایه خدمات موثر پرداخته و موجب ارتقای سلامت در بیماران دیابتی شوند.در راستای ارتقای سطح دانش پرستاران در این زمینه، پیشنهاد می شود ضمن تدوین دوره های کوتاه مدت آموزشی برای پرستاران، گایدلاین ها و الگوریتم های درمانی در بخش ها و مراکز درمانی مورد استفاده قرار گیرند تا علاوه بر آشنایی مداوم پرستاران با رویکردهای نوین درمانی، تمرکز بر مراقبت تخصصی در دیابت و پای دیابتی را افزایش دهند.

در این تحقیق که به منظور بررسی تاثیر بیماری دیابت بر شنوایی بیماران مبتلا به بیماری دیابت غیر وابسته به انسولین صورت گرفته است 130 بیمار دیابتی و 100 فرد سالم مورد مطالعه قرار گرفتند. بیماران دیابتی به دو گروه دیابتی و پای دیـابتی تقسیم شدند. ابتدا افـراد مورد مطالعه توسط کارشناس شنـوایی سنجـی تحت شنـوایی سنجـی که شامل (Pure Tone Audiometry) PTA (Speech Dischrimination Score) SDS, (Speech Reception Threshold) SRT, Impedance Audiometry بود قرار گرفتند. PTA  در فرکانس های 250، 500، 1000، 2000، 4000 و 8000 هرتز انجام شد. جهت مقایسه، آستانه های شنوایی به دو گروه فرکانس های پایین (شامل 250، 500، 1000 و 2000) و فرکانس های بالا (4000 و 8000) تقسیم شدند و سپس مقادیر آستانه شنوایی با استفاده از آزمونt  با یکدیگر مقایسه شد .اختلاف آستانه درفرکانس های پایین اختلاف آستانه 3.5 دسی بل و در فرکانس های بالا 11.5 دسی بل بود که تفاوت آماری معنی داری را نشان داد. میانگین آستانه ها در گروه بیمار در تمام فرکانس ها 9.4±18.6 و در گروه شاهد 3.7±12.6 بود که دال بر رابطه دیابت و کاهش شنوایی می باشد. بین بیماران دیابتی و بیماران پای دیابتی از نظر کاهش شنوایی تفاوتی وجود نداشت و کاهش شنوایی در فرکانس های بالا بیشتر بود. از نظر طول دوره بیماری با افزایش طول دوره بیماری کاهش شنوایی بیشتر می شد. میانگینSDS  در بیماران 99% بود که نشانه سالم بودن سیستم مرکزی شنوایی است. بین گوش راست و چپ و نیز در گروه های سنی مختلف تفاوت معنی دار آماری وجود نداشت.

مقدمه: باکتری های مختلف عامل زخم پای بیماران دیابتی می باشند. درمان مناسب و سریع زخم پای دیابتی، بخصوص با باکتری های نادر و خطرناک ضروری است. در این گزارش مورد، بیمار مبتلا به زخم پای دیابتی عفونی شده با یرسینیا انتروکولیتیکا و استرپتوکوکوس-آلفا همولیتیک مورد بررسی قرار گرفته است. معرفی بیمار: بیمار خانم 55 ساله با زخم پای دیابتی بود. نتیجه کشت زخم، یرسینیا انتروکولیتیکا و استرپتوکوکوس- آلفا همولیتیک را تایید کرد. درمان بیمار با آنتی بیوتیک های ونکومایسین، ایمیپنم، سفتریکسون انجام و در نهایت بیمار با بهبودی و حال مساعد ترخیص شد. نتیجه گیری: از زخم پای بیمار دیابتی یرسینیا انتروکولیتیکا و استرپتوکوکوس-آلفا همولیتیک جدا شد. بعد از درمان با آنتی بیوتیک های مناسب بیمار ترخیص گردید. بنابراین، کنترل قند خون به صورت منظم، تشخیص و درمان سریع بیماران با زخم دیابتی ضروری است. سیستم ایمنی این بیماران بسیار ضعیف است، لذا بررسی دوره ای جهت جلوگیری و کنترل زخم پیشنهاد می شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

حج یکی از ارکان اصلی اسلام است و برای همه مسلمانان بالغی که استطاعت سفر دارند و در وضعیت سلامتی قابل قبولی هستند؛ واجب است. در این رویداد مذهبی، سالانه حدود 2 تا 3 میلیون زایر مسلمان با ملیت های گوناگون در شهر مکه در پادشاهی عربستان سعودی تجمع می یابند. بخش بزرگی از این جمعیت را افراد سال خورده (25 % بالای 65 سال)، که در معرض بیماری های مزمن مختلفی مثل دیابت قرار دارند، تشکیل می دهد. حداقل حدود 5% از حجاج مبتلا به دیابت بوده و هم چنین 13/8 درصد از آن ها دارای نوروپاتی دیابتی زمینه ای هستند. زخم پای دیابتی که یک عارضه قابل پیشگیری دیابت است، یکی از شایع ترین دلایل مراجعه به پزشک در حج می باشد و در صورت عدم درمان منجر به قطع عضو و ناتوانی می شود و پیامدهای ناگواری برای نظام بهداشتی و جامعه به همراه دارد. از طرفی زایران با تغییرات متعددی در شرایط محیطی خود مواجه هستند که خطر ایجاد زخم پای دیابتی را افزایش می دهد. ازدحام جمعیت، آب و هوای گرم بیابانی، فعالیت بدنی در محیط باز، غفلت از خود مدیریتی، تغییر در رژیم غذایی و وجود محدودیت هایی مثل منع قراردادن خود در سایه، مثال هایی از این شرایط جدید هستند. در این مقاله توصیه هایی برای پیشگیری از زخم پای دیابتی برای بیماران مبتلا به دیابت و گروه های پزشکی همراه آنان، قبل و در طول این زیارت معنوی ارزشمند، آورده شده است.

سابقه و هدف: نظر به استفاده از طب سنتی برای درمان اختلال کیفیت خواب ناشی از سندرم پای بی قرار، تحقیق حاضر با هدف تعیین اثر ماساژ روغن سیاه دانه بر شدت سندرم پای بی قرار در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو انجام شد. مواد و روش ها: کارآزمایی بالینی حاضر در 152 نفر از بیماران مبتلا به دیابت نوع دو بستری در بیمارستان شهید بهشتی کاشان در سال 1401 انجام شد. بر اساس «پرسشنامه بین المللی سندرم پای بی قرار» (IRLSS) بیماران با شدت بی قراری پای متوسط و شدید (نمره 11 و بالاتر) به دو گروه 76 نفری مداخله و کنترل تقسیم شدند. در گروه کنترل، درمان روتین و در گروه مداخله، علاوه بر درمان روتین، ماساژ افلورژ پاها با روغن سیاه دانه انجام شد. پس از اتمام دوره مجدداً شدت بی قراری پاها در گروه ها بررسی شد. نتایج: قبل از مداخله میزان شدت پای بی قرار در گروه کنترل و مداخله اختلاف معنی داری نداشتند و در پایان مداخله میانگین شدت بی قراری پا، در گروه کنترل و مداخله به ترتیب 5/81±, 26/63 و 8/44±, 18/88 بود و این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود. نتیجه گیری: ماساژ پاها با استفاده از روغن سیاه دانه در شدت بی قراری پا در بیماران دیابتی نوع دو مبتلا به این عارضه اثربخش بوده و موجب کاهش شدت آن شده است. پیشنهاد می شود استفاده از این روش در کنار روش های معمول درمان برای تسکین بی قراری پا در بیماران در نظر گرفته شود.